گل

همان رنگ و همان روی٬

همان برگ و همان بار٬

همان خنده ی خاموٍشِ  در او خفته بسی راز٬

همان شرم و همان ناز.

همان برگ سپید به مثل ژاله ی ژاله به مثل اشک نگونسار٬

همان جلوه و رخسار.

 

نه پژمرده شود هیچ٬

نه افسرده٬ که افسردگی روی

خورد آب ز پژمردگی دل.

ولی در پس این چهره دلی نیست.

گرش برگ وبری هست٬

ز آب و ز گلی نیست.

 

هم از دور ببینش.

به منظر بنشان و به نظاره بنشینش.

ولی قصه ز امید هبایی که در او بسته دلت٬ هیچ مگویش.

مبویش.

که او بوی چنین قصه شنیدن نتواند.

مبر دست بسویش.

که در دست تو جز کاغذ رنگین٬ ورقی چند٬ نماند.